gunesin yerini aya, aydinligin karanliga, sevdalarinsa sansini baska
baharlara biraktigi bir geceydi; umutlarinsa bir kez daha prangalara
mahkumiyeti kacinilmazdi.

pencerenin yaninda uzun dusuncelere dalmisti gozlerim. disarida bir yagmur,
havada kirli bir pus, toprakta aleni bir degisim vardi. belli ki onlarda
kendi sevdalarina agliyorlar diye dusunurken kavusmalarina sevindiklerini
hic aklima getirmek istemiyordum. ne de olsa aci ceken tek kisi olmamak
istiyordu yuregim.

ben gozlerimin onune gelen gozlerine sevdaliydim. isil isil parildayan,
icindeki aska ozlemi disa vuran gozlerine. o gozleri ilk ne zaman, nasil
gormust

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!