Asma bahçeleri varmis dedemin sakallari uzunmus ve köstekli saatine yarim saatte bir bakar dururmus, zamana verdigi kiymet nispetinde bereket bulurmus. Annem anlatamayacak kadar aglamakli, babam delirecek kadar öfkeli oluyor söz dedeme degince. Dedemin suçunu bilmiyorum ama annemin sükutuna asinayim, babamin öfkesine. Babam kadar öfkelisini az gördü gözlerim. Annemin saçlarini hiç örmediginden mi yoksa sürmeli  gözlerini hiç görmediginden mi bilinmez, yabanciyim babama. Armut dibini biraz sasmis sanirim. Üstelik hayallerime ambargolar koyarken dedemden söz ettirmeyerek, yakin bile sayilirim. Babam yokken evde ve annem o tanidik elleriyle alüminyum tepsilerde piri

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!