Hani gitmek yoktu,pes etmek vazgecmek yoktu,

verilen sözler ne cabuk unutuldu.

Karalara büründü simdi sevdamiz,

ayin batisinda söz vermistik,

günesin dogusunda yemin etmistik

askimiza.

Simdi ise yagmurla rüzgarin arasinda

Savruluyoruz.

Alev alev yanan bir beden biraktin son limanda.

Bu kadar yüreksizmiydik biz,

Kadere boyun egip sevdamizi harcadik son

nefeste.

Simdi soguk kis ile sicak yazin ortasinda

Cabaliyoruz.

Son ask romanini biz yazicaktik,

Askimizla efsaneleri bile geride birakicaktik,

daha yolun yarisina bile gelemeden

yol ayrimina girdik.

Simdi ates ile su gibi ayriyiz,

Birimiz yakiyor,birimiz söndürüyoruz.

Artik geceler sabaha varmaz oldu,

askimiz geceyle gündüzün arasinda

kayboldu,duvarlarim

sitemlerimden boguldu

yüregim askimin mezari oldu.

Birbirimize sarilmak hayal oldu sevgilim,

Bir yastikta kocamak seninle,

Uyaninca rüyalarimda bir bulut gibi

Toz duman oldu.

Sensiz bana haram oldu geceler,

Sensizligin kefenini giymisim

Günes bile dogmaz artik gündüzlerime.

Biz yeminimizi bozduk,sözümüzü

Tutamadik.

Askimiza sahip cikamadik,

topragin altina girmeden

birbirimizi öldürdük.

Askim yüregimde rahat uyu…

Yazan:Aifer Moustafa