Kullanıcı Oyu: 0 / 5

Yıldız etkin değilYıldız etkin değilYıldız etkin değilYıldız etkin değilYıldız etkin değil
 

«…Αν δεν επενδύσουμε στα παιδιά όλα τα βασικά και μακροπρόθεσμα προβλήματα της ανθρωπότητας θα παραμείνουν βασικά και μακροπρόθεσμα προβλήματα…»

 

Ένα πολύ σημαντικό μακροπρόθεσμο κοινωνικό πρόβλημα που αφορά την παιδική κακοποίηση - παραμέληση. Η κακοποίηση – παραμέληση παιδιών είναι ένα φαινόμενο το οποίο εξακολουθεί να υπάρχει στις σύγχρονες κοινωνίες σε μεγάλες διαστάσεις. Το πρόβλημα της κακομεταχείρισης των ανηλίκων είναι μάλλον το σοβαρότερο και ενδεικτικότερο της όλης νοοτροπίας και στάσης της κοινωνίας απέναντι στη νεαρή ηλικία. Στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη, ο νόμος επέτρεπε τα παραμορφωμένα παιδιά και τα ανεπιθύμητα θηλυκά να τα εγκαταλείπουν και τελικά να πεθαίνουν. Σ’ όλες τις ιστορικές περιόδους, τόσο σε νεότερες κοινωνίες, όσο και σε παλαιότερες, κατά τις οποίες η σχέση πατέρα και παιδιών στηριζόταν στον ιδιοκτησιακό τίτλο και που τα όρια εξουσίας έφταναν μέχρι και το θάνατο (Jusvitaeetnecis, το δικαίωμα ζωής και θανάτου), η κακοποίηση ήταν στην ουσία η μόνη σωφρονιστική μέθοδος, τόσο των γονέων, όσο και των εκπαιδευτικών φορέων. Στη χώρα μας, το είδος αυτό της κακομεταχείρισης των παιδιών έχει τις ρίζες του στις παιδαγωγικές αντιλήψεις της αρχαίας εποχής και επικράτησαν τόσο στα χρόνια της τουρκοκρατίας με τα ισχύοντα Ελληνικά εθιμικά δίκαια, όσο και μετά την απελευθέρωση.

Στις νεότερες κοινωνίες παρατηρούνται ευαισθητοποιήσεις όσον αφορά το θέμα της κακοποίησης .  Με την ανάπτυξη της εκπαίδευσης, της κοινωνιολογίας, της παιδοψυχολογίας και την ύπαρξη της UNICEFαπό το 1953 ήρθε και η πρώτη αναγνώριση των δικαιωμάτων του παιδιού ώστε να μπορεί κάθε παιδί να προστατευτεί πλέον και με νόμους  από κάθε μορφή κακοποίησης – παραμέλησης.

 

Μορφές Κακοποίησης

Ορισμός :Το φαινόμενο της παιδικής κακοποίησης πρόκειται για ένα ζήτημα, οι συνέπειες του οποίου έχουν διάρκεια και επηρεάζουν και τη μετέπειτα ζωή του παιδιού, μετατρέποντάς το σε έναν ενήλικα που αντιμετωπίζει δυσκολίες σε διάφορες σημαντικές πτυχές της ζωής του. Δημιουργεί άτομα με έντονα προβλήματα στις προσωπικές τους σχέσεις, τα οποία δυσκολεύονται να αγαπήσουν και να εμπιστευτούν, έχουν τάση προς καταχρήσεις, εμφανίζουν αγχώδεις διαταραχές , προβλήματα προσαρμοστικότητας και κατάθλιψη . Επίσης, οι άνθρωποι που υπέστησαν κακοποίηση όταν ήταν παιδιά ενδέχεται να προβούν οι ίδιοι σε κακοποίηση παιδιών όταν ενηλικιωθούν.

Μορφές :η παιδική κακοποίηση περιλαμβάνει διάφορες μορφές ενεργητικής και παθητικής συμπεριφοράς προς το παιδί, οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο όχι μόνο την υγεία και τη σωματική του ακεραιότητα, αλλά και την ίδια του τη ζωή, ενώ παράλληλα αναστέλλουν τη φυσιολογική σωματική, ψυχολογική και νοητική του ανάπτυξη, καθώς και την κοινωνική του προσαρμογή.

Οι μορφές που περιλαμβάνονται είναι : η σωματική κακοποίηση, η σεξουαλική κακοποίηση και η συναισθηματική κακοποίηση.

 

·Σωματική κακοποίηση: σωματική κακοποίηση ενός παιδιού, καλείται το αποτέλεσμα μη τυχαίας πρόκλησης τραυματισμού από εξωγενείς ( φυσικοί, μηχανικοί, χημικοί ) παράγοντες, που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και τη σωματική του ακεραιότητα. Ίσως η συνηθέστερη και συχνότερα εμφανιζόμενη μορφή κακοποίησης είναι η σωματική κι όμως δεν εμφανίζει πάντα κλινικά ευρήματα, ενώ έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζει δραματικά την ψυχοσωματική ανάπτυξη και ισορροπία του παιδιού και την κοινωνική του προσαρμογή.

 

·Σεξουαλική κακοποίηση: σεξουαλική κακοποίηση έχει ορισθεί ως « κάθε σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ ενήλικα και παιδιού κάτω της ηλικίας των 15 ετών ( με ή χωρίς τη θέληση του ) ».

Η σεξουαλική κακοποίηση μπορεί να αρχίσει με επιδειξιομανία, διενέργεια ασελγών πράξεων και να φθάσει μέχρι το βιασμό και την αιμομιξία.

Στατιστικά το 90 % των θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης είναι κορίτσια, το 50 % αφορά ηλικίες μέχρι 12 ετών ( μέση ηλικία κακοποίησης 10 – 11 έτη ) και στο 99 % των περιπτώσεων ο κακοποιητής είναι άνδρας.

«…Η παιδεραστία, είναι όπως ο αλκοολισμός, δεν θεραπεύεται, αλλά αντιμετωπίζεται… »

 

Επίσης να σημειώσουμε ότι τα ανήλικα θύματα τις περισσότερες φορές των περιπτώσεων υπαναχωρούν από τις αρχικές τους καταγγελίες, εξαιτίας πιέσεων από συγγενικά ή άλλα άτομα της οικογένειας. Σε πολλές περιπτώσεις επίσης η μητέρα αρνείται να πιστέψει το παιδί, σιωπά και γίνεται άβουλος θύτης.

Κάποια από τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς των θυμάτων παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης είναι διαταραχές ύπνου, εφιάλτες, άγχος, κατάθλιψη, προβλήματα λόγου ή ομιλίας, εσωστρέφεια ή επιθετικότητα, φυγές, χαμηλότερες επιδόσεις του παιδιού στο σχολείο, προχωρημένη για την ηλικία του σεξουαλική συμπεριφορά, χρήση αλκοόλ, ναρκωτικών ουσιών, κ.τ.λ.

Ακόμα και σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις κατά τις οποίες το παιδί που έχει υποστεί σεξουαλική κακοποίηση καταφεύγει στην πορνεία ή ακόμη και σε απόπειρα αυτοκτονίας.

Σε αντίθεση με τη σωματική κακοποίηση, η αναγνώριση της σεξουαλικής κακοποίησης σπάνια στηρίζεται σε μία απλή κλινική εξέταση.

 

·Συναισθηματική ( ψυχολογική ) κακοποίηση: ως συναισθηματική κακοποίηση έχει ορισθεί “η αρνητική παρέμβαση στη συναισθηματική ή διανοητική ισορροπία του παιδιού μέσα από συμπεριφορές εκφοβισμού, υποτίμησης και απόρριψης”, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ανασφάλειας και χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Το παιδί που υφίσταται συναισθηματική κακοποίηση, είναι το εγκαταλειμμένο παιδί, αυτό που εσωκλείεται μέσα σε ένα δωμάτιο ή σε μια ντουλάπα για κάποιο χρονικό διάστημα, ή αυτό που δένεται σε κούνια ή σε κρεβάτι.

Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι άμεσα, σχετιζόμενα με την έννοια της συγκεκριμένης προσβολής της υγείας του παιδιού ή επιδρά μακροχρόνια στην ψυχική – συναισθηματική ανάπτυξη του και στη μόρφωση του χαρακτήρα του.

Συμπτώματα είναι υπερβολική ευαισθησία του παιδιού στο κλάμα άλλου παιδιού, ο φόβος της επαφής με ενήλικες, η δυσλεξία, ο έκδηλος φόβος προς του γονείς του και η έλλειψη επιθυμίας να γυρίσει στο σπίτι του.

 

Προς Τους Γονείς

Αναφερόμενη στις διάφορες καταστάσεις που πρέπει να αντιδράσουν οι γονείς αφού υποψιαστούν κάποια μορφή κακοποίησης αρχικά θα ήθελα να αναφερθώ σε μερικές ανάγκες των παιδιών. Οι τέσσερεις βασικές συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών οι οποίες πρέπει να καλυφθούν από την αρχή της ζωής, ώστε να διευκολύνουν το παιδί να περάσει από την αδύναμη βρεφική ηλικία στην ώριμη ενηλικίωση είναι οι εξής : η ανάγκη για αγάπη και ασφάλεια, για νέες εμπειρίες, για έπαινο και αναγνώριση, και για υπευθυνότητα. Η σχετική σημασία τους μεταβάλλεται, βέβαια, στα διάφορα στάδια ανάπτυξης το ίδιο συμβαίνει και με τους τρόπους με τους οποίους οι ανάγκες αυτές μπορούν να καλυφθούν.

 

Η ανάγκη για αγάπη και ασφάλεια: αυτή είναι ίσως η σπουδαιότερη, διότι αποτελεί τη βάση για όλες τις μετέπειτα σχέσεις, όχι μόνο μέσα στην οικογένεια, αλλά και με φίλους, συναδέλφους και τελικά με την οικογένεια που θα δημιουργήσει το ίδιο το άτομο. Από αυτήν εξαρτάται η υγιής ανάπτυξη της προσωπικότητας, η ικανότητα για φροντίδα και ανταπόκριση στη στοργή και με τον καιρό η δυνατότητα εξέλιξης του ατόμου σε τρυφερό και φιλόστοργο γονέα. Η ανάγκη αυτή καλύπτεται όταν το παιδί, από τη γέννηση του και μετά βιώνει μια διαρκή, ασφαλή, τρυφερή σχέση – πρώτα με τη μητέρα, ύστερα με τον πατέρα του και τέλος μ’ ένα ολοένα διευρυνόμενο κύκλο ενηλίκων και συνομηλίκων.

 

Η ανάγκη για νέες εμπειρίες: η ευφυΐα του παιδιού θα αναπτυχθεί ικανοποιητικά μόνο αν αυτή η ανάγκη καλυφθεί επαρκώς σε όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας. Όπως ακριβώς το σώμα χρειάζεται τροφή και ένα κατάλληλα ισορροπημένο διαιτολόγιο για να αναπτυχθεί φυσιολογικά, έτσι και το πνεύμα χρειάζεται νέες εμπειρίες.

Τα πιο ζωτικά συστατικά του διαιτολογίου αυτού στα πρώτα χρόνια της παιδικής ηλικίας είναι το παιχνίδι και η γλώσσα.

 

Η ανάγκη για έπαινο και αναγνώριση: για να γίνει το παιδί από ένα αδύναμο βρέφος – ενήλικος με αυτοπεποίθηση και αυταποδοχή χρειάζεται μια τεράστια ποσότητα συναισθηματικής, κοινωνικής και διανοητικής μάθησης, που επιτυγχάνεται με τη μίμηση των ενηλίκων που το φροντίζουν. Τα πιο αποτελεσματικά κίνητρα γι’ αυτήν τη μάθηση, τα οποία απαιτούν συνεχή προσπάθεια σε όλη την περίοδο της ανάπτυξης ενός ατόμου, είναι ο έπαινος και η αναγνώριση.

 

Η ανάγκη για υπευθυνότητα: η ανάγκη αυτή καλύπτεται αν επιτρέψουμε στο παιδί να αποκτήσει προσωπική ανεξαρτησία, φροντίζοντας αρχικά τον εαυτό του σε καθημερινά θέματα, όπως το φαγητό, το ντύσιμο και το πλύσιμο, καλύπτεται επίσης με το να έχει στην κατοχή του αντικείμενα έστω ασήμαντα και ευτελή, στα οποία του επιτρέπεται να ασκεί την απόλυτη ιδιοκτησία του. Καθώς μεγαλώνει, η ευθύνη πρέπει να επεκτείνεται σε πιο σημαντικούς τομείς και να του εξασφαλίζει, τελικά, την ελευθερία για τις πράξεις του. Με τον καιρό στην πλήρη ωριμότητα, θα πρέπει να είναι ικανό να αναλαμβάνει ευθύνη για άλλους.

 

Η πρώτη συμβουλή προς τους γονείς θα μπορούσε να είναι η σωστή κάλυψη αυτών των βασικών αναγκών, διότι αν μια από τις βασικές ανάγκες δεν καλυφθεί ή καλυφθεί ανεπαρκώς, τότε η ανάπτυξη του παιδιού μπορεί να ανακοπεί ή να διαταραχθεί.

 

 

Φεΐμέ Ραΐφ

 

Rastgele Makale

Vasiyetname

Ruh çırpınmakta…

                         Bedeni terk etmenin peşinde

                                                 Hayat bitme telaşında

Devamını oku...